Wijvenweek, thema 2: shoppen.

Ik doe dat niet graag, 3 redenen:

- Ik vind nooit wat ik zoek
- Behalve als ik geen geld heb, dan hangen de winkels vol me dingen die ik wil/nodig heb/kan gebruiken of die gewoon “oh zo schattig/cool/leuk/schoon” zijn.
- Als ik met een vriendin ga shoppen duurt het gemiddeld 2.3 sec voor ze doorheeft wat een perfecte “shopping-assistant” ik ben. Ben afgestudeerd met grote onderscheiding als kapstok / kleren-maten-zoeker / pieteluttige-details-herkenner / afwachter-tot-de-dikke-madam-het -toch-veel-te-kleine-laatste-topje-terughangt.

Kortom: shoppen, ik doe dat niet graag!

Vandaag op de wijvenweek-calender: “Mijn wijflijf”!

Laat ik het eens NIET hebben over al de complexen die ik heb over mijn wijflijf (benen, armen, vel, hoofd) en ook niet over mijn “best features” (handen, ogen, voeten, borsten) want ik heb sinds vorige week donderdag nog een extra “asset” aan mijn wijflijf: een extra gat erin!

Jawel, sinds altijd al doe ik gekke, impusieve dingen onder het mom van “je moet toch alles eens meegemaakt hebben”, maar nog nooit in mijn bijna 26-jarig bestaan (ps… opgelet => b’day 1 maand & 2 dagen weg!) was ik zover gekomen om effectief zo’n groezelig piercingwinkeltje binnen te stappen en er een gat te laten maken in mezelf. Dat is, tot ik dus aan al-even-gekke-en-impulsieve-collega zei dat ik wel eens een piercing overwogen had. Hoppeké, verassend proper winkeltje in Gent binnengestoten en ieder wat metaal rijker buitengekomen. Conclusie? Super-fantastisch-geweldig! Ben er echt zéér tevreden mee! Mijn rock-&-roll gehalte is meteen met 200% toegenomen! (dus van “bijna niets” tot “bijna iets”) Ik heb een plekje laten piercen dat “tragus” heet en het resultaat is een mooi & meisjesachtig metalen bolletje dat op dit moment nog wat gezwollen zit en een beetje pijn doet (rock&roll! Elz Rebelz!) maar dat dankzij mijn constante ontsmettingsdrang al wonderwel aan het genezen is:

Vandaag begint wijvenweek, een week waarin de alomtegenwoordige madammen eens fantastisch “het wijf” mogen uithangen in de blogosfeer. Persoonlijk vind ik dit een fanastisch initiatief! We hebben méér momenten nodig waarop het gepermitteerd is om het wijf uit te hangen. Dus na “wilde wijven avond”, “wilde wijven weekend” nu wijvenweek. (ziet er nog iemand de evolutie? Op naar wijvenwereld!)

Enkele mooie voorbeelend van hoe geluid beeld prachtig kan beïnvloeden!

Et voilà! Daar staat ‘ie dan… Bij al mijn andere zaailingen!

Zonet afgehaald in het postpunt bij de GB hier om de hoek: mijn bijzondere kado’tje!

Ff een paar beelden van waar ik al helemaal naar uitkijk! Moe-ha-ha! Nu nog een camcorder scoren op eBay en ik kan binnenkort ook van die psychotische filmpjes gaan posten!

Hallo, ik ben Els, 25 jaar (al voel ik mij er vandaag minstens 65, maar dat is weer een ander verhaal.), en ik ben verslaafd aan eBay… Het is iets met dat digitale rommelmarkt-gevoel, de pakjes die in je brievenbus vallen, de dollar die laag staat en de voordelig geprijsde bergen rommel… Oh! En laat ons vooral niet vergeten: de spanning als een veilig gaat aflopen en je bent samen met een andere koper nog aan het bieden!!! I luvvit!!!

Ik schrijf heel graag, altijd al gedaan. Als kleuter al kon ik er mij heel druk in maken dat mijn mama mij maar niet wilde leren lezen en schrijven (een klein, dik driftkopje, zie je het voor je?).
Maar of ik een erg begenadigd schrijver ben, dàt is iets anders… Vandaar dus een beetje de schroom om hier werkelijk ellenlange epistels neer te pennen. (dàt en de schrik om “erover” te gaan, té persoonlijk, té onnozel,… Tja, ik heb daar aanleg voor.)  Enfin, een fantastisch populaire blogster zal ik dus wel nooit worden.

Daarom heb ik erg veel respect voor mensen die de blog-evenwichtsoefening mooi afmaken. Leuke verhalen die ik graag lees en die me nooit het onbehaaglijke gevoel geven dat ik de persoon in kwestie liever niet meteen “live” zou tegekomen… Geneer-gewijs dan. En BOEM-PATAT Mijn goeie vriendin en fantastische madam Sofie doet dat toch wel gewoon onwijs goed zeker! Ik zou dus zeggen: check haar blog vooral eens: Zout Zoet Zout!

Hier loop ik al enkele dagen mee in mijn hoofd… Mijn mantra van rust & troost door Bart Moeyaert.

Kwijt

Zo kwijt als dood
mag je niet gaan.
Hoe ruim ik op,
als ik niet eens
kan bellen, vragen
of je onze foto nog wel wil?
Dan blijft het eeuwig stil
in huis en ben je
niet eens weg, maar dood.
Nee, als ik je verlies
dan hoop ik dat ik
op mijn zakken sla,
een poosje zoek
en dan ineens bedenk
dat jij allang
gevonden bent
door wie je liever ziet.
Dan zal ik kunnen rusten.
Anders niet.

Uit: Verzamel de liefde.
© Antwerpen, 2003.